
Kiedy polityka staje się teatrem, państwo schodzi ze sceny
Kiedy polityka staje się teatrem, a obywatele widzami, największą cenę płaci państwo. Przeczytaj felieton o tym, jak polityka emocji niszczy reformy.
To dzięki mojemu zaangażowaniu wejście w życie ustawy zostało przesunięte dwukrotnie . Opracowałem również projekt zmian, który – co z satysfakcją mogę dziś powiedzieć – w znacznej mierze został wykorzystany przy konstruowaniu rządowego projektu nowelizacji. Moje uwagi i propozycje zostały uwzględnione nie tylko w zapisach legislacyjnych, ale także w pracach komisji senackich, gdzie miałem okazję występować jako ekspert.
Wkład, jaki wniosłem w ten proces, został dostrzeżony. 11 kwietnia br. moderowałem panel dyskusyjny podczas konferencji organizowanej przez Ministerstwo Finansów co traktuję jako wyraz uznania dla mojej pracy i zaangażowania. To dla mnie nie tylko zaszczyt, ale również potwierdzenie, że głos praktyków ma realny wpływ na kształtowanie prawa.

Kiedy polityka staje się teatrem, a obywatele widzami, największą cenę płaci państwo. Przeczytaj felieton o tym, jak polityka emocji niszczy reformy.

Polska kultura narzekania ma się świetnie. Dlaczego tak łatwo analizujemy porażki, a nie potrafimy cieszyć się z sukcesów? Przeczytaj nowy felieton.

Zmęczenie codziennym spektaklem politycznym nie wynika z ideologii, ale z braku skuteczności państwa. Polityka, zamiast rozwiązywać problemy, zaczęła je mnożyć. Dlaczego decyzje zastąpiono konferencjami prasowymi, a merytoryczne zarządzanie ustąpiło miejsca walce o wizerunek? Czas na radykalne rozdzielenie polityki od profesjonalnego rządzenia.

Jeszcze niedawno duma narodowa opierała się na micie zaradnego Polaka. Dziś ten sam Polak dzień zaczyna od sprawdzenia, czy należy mu się kolejna tarcza. Kiedy pomoc w kryzysie zamieniła się w systemowe uzależnienie i dlaczego zamieniamy społeczeństwo obywatelskie na społeczeństwo petentów?

Prawo zamówień publicznych miało chronić finanse, ale w ochronie zdrowia coraz częściej staje się barierą między lekarzem a pacjentem. Zdrowie nie czeka na termin składania ofert, a PZP nie zna pojęcia „pilności medycznej”. Dlaczego przepisy stworzone dla betonu i asfaltu próbują regulować życie i śmierć?

W polskiej ochronie zdrowia pieniądze kończyły się zawsze za wcześnie, a chorzy pojawiali się zawsze za późno. To jedyny system, który od lat funkcjonuje w trybie awaryjnym. Diagnozujemy, dlaczego zamiast reform dostajemy „kroplówki” i biurokrację.