Kiedy polityka staje się teatrem, państwo schodzi ze sceny
Kiedy polityka staje się teatrem, a obywatele widzami, największą cenę płaci państwo. Przeczytaj felieton o tym, jak polityka emocji niszczy reformy.
Potrzeba edukacji społecznej – lekcja, której ciągle nie odrobiliśmy
Dlaczego edukacja społeczna jest nam potrzebna?
Temat ten krążył w mojej głowie od dłuższego czasu. Ostatnio jednak nastąpiła kulminacja tego krążenia, co wynikało w szczególności z obserwacji reakcji otaczającego mnie społeczeństwa podczas przebiegu kampanii prezydenckiej i obecnej sytuacji politycznej w Polsce.
Codzienne sytuacje, które pokazują brak edukacji społecznej
Taka prosta sytuacja: czekasz w kolejce do lekarza. Starsza Pani próbuje zapytać, czy może wejść szybciej, bo źle się czuje. Ktoś ją zbywa spojrzeniem, ktoś inny mruczy pod nosem, że każdy się śpieszy. Albo: w autobusie młoda osoba słucha głośnej muzyki, nie zwracając uwagi na innych. Podobnie: w internecie ktoś wyśmiewa kogoś za to, jak wygląda albo co myśli.
To już chyba codzienność. Tylko czy naprawdę powinna taka być?
Małe sytuacje, wielkie znaczenie w edukacji społecznej
Te drobne sytuacje są jak fragmenty większej układanki. Pokazują, jak bardzo brakuje nam edukacji społecznej – nie tej na papierze, ale prawdziwej, życiowej. Tego, co powinno się wynosić ze szkoły, z domu, z rozmów, z obserwacji dorosłych. Bo co z tego, że ktoś zna datę bitwy pod Grunwaldem, skoro nie wie, jak się zachować wobec drugiego człowieka?
Ja w szkole lubiłem przedmiot Wiedza o społeczeństwie. Naprawdę wiele mi uświadomił i nauczył oraz pomógł lepiej zrozumieć otaczające mnie społeczeństwo. Poza tym pokazał mi ścieżkę komunikacji w otoczeniu społecznym.
Edukacja społeczna jako codzienna praktyka
Jednak edukacja społeczna to coś więcej niż przedmiot w szkole. To nauka życia wśród innych ludzi. To umiejętność słuchania, dyskutowania bez obrażania, pomagania sobie nawzajem. I nie, nie chodzi tu o idealizm. Chodzi o to, żeby w codziennych sytuacjach umieć być człowiekiem – takim, z którym chce się dzielić przestrzeń.
Zadajmy sobie proste pytania: ilu z nas wie, jak działa samorząd lokalny? Ilu wie, że można zgłosić projekt do budżetu obywatelskiego? Ilu z nas potrafi spokojnie porozmawiać z kimś, kto ma inne poglądy? No właśnie. A przecież to są konkretne umiejętności potrzebne na co dzień – żeby nie czuć się bezsilnym, żeby nie żyć w konflikcie, żeby nie być tylko widzem w swoim własnym społeczeństwie.
Jak możemy uczyć się wspólnoty od podstaw?
Edukacja społeczna nie musi być nudna. Może zacząć się od rozmowy o tym, dlaczego warto ustąpić miejsca w tramwaju, jak zareagować, gdy widzimy kogoś w potrzebie, jak działać wspólnie zamiast tylko narzekać. To są właśnie te małe lekcje, które w skali całego społeczeństwa mają ogromne znaczenie.
Jeśli chcemy żyć w kraju, gdzie ludzie się słuchają, szanują i potrafią działać razem – musimy tej wspólnoty uczyć się od podstaw. I najlepiej zacząć już dziś. Choćby od własnego podwórka. Albo od ustąpienia miejsca w kolejce starszej pani.
Grzegorz Bebłowski
Doświadczony ekspert w dziedzinie zamówień publicznych, działający w branży od 2007 roku. Jako pełnomocnik Ogólnopolskiego Porozumienia Organizacji Samorządowych, przyczynił się do istotnych zmian legislacyjnych, co zostało docenione medalami i wyróżnieniami. Posiada solidne wykształcenie prawnicze i ekonomiczne z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego oraz Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.
Jako biegły sądowy i członek Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców i Biegłych Sądowych, publikuje artykuły i bierze udział w debatach branżowych, dbając o najwyższe standardy etyczne w swojej pracy.
Jako biegły sądowy i członek Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców i Biegłych Sądowych, publikuje artykuły i bierze udział w debatach branżowych, dbając o najwyższe standardy etyczne w swojej pracy.
Zapraszam do kolejnych felietonów:
Polska kultura narzekania: Dlaczego nie potrafimy mówić o sukcesach?
Polska kultura narzekania ma się świetnie. Dlaczego tak łatwo analizujemy porażki, a nie potrafimy cieszyć się z sukcesów? Przeczytaj nowy felieton.
Polityka nie jest od rządzenia. To największy problem państwa
Zmęczenie codziennym spektaklem politycznym nie wynika z ideologii, ale z braku skuteczności państwa. Polityka, zamiast rozwiązywać problemy, zaczęła je mnożyć. Dlaczego decyzje zastąpiono konferencjami prasowymi, a merytoryczne zarządzanie ustąpiło miejsca walce o wizerunek? Czas na radykalne rozdzielenie polityki od profesjonalnego rządzenia.
Tarcze, dodatki, dopłaty. Czy staliśmy się społeczeństwem petentów?
Jeszcze niedawno duma narodowa opierała się na micie zaradnego Polaka. Dziś ten sam Polak dzień zaczyna od sprawdzenia, czy należy mu się kolejna tarcza. Kiedy pomoc w kryzysie zamieniła się w systemowe uzależnienie i dlaczego zamieniamy społeczeństwo obywatelskie na społeczeństwo petentów?
Prawo zamówień publicznych w ochronie zdrowia: Przeszkoda czy pomoc?
Prawo zamówień publicznych miało chronić finanse, ale w ochronie zdrowia coraz częściej staje się barierą między lekarzem a pacjentem. Zdrowie nie czeka na termin składania ofert, a PZP nie zna pojęcia „pilności medycznej”. Dlaczego przepisy stworzone dla betonu i asfaltu próbują regulować życie i śmierć?
Polska służba zdrowia: System permanentnego niedoboru i wielkiego udawania
W polskiej ochronie zdrowia pieniądze kończyły się zawsze za wcześnie, a chorzy pojawiali się zawsze za późno. To jedyny system, który od lat funkcjonuje w trybie awaryjnym. Diagnozujemy, dlaczego zamiast reform dostajemy „kroplówki” i biurokrację.