Referendum odwoławcze: Czy staje się trzecią turą wyborów?
Kiedy referendum odwoławcze staje się niebezpieczną bronią polityczną? Przeczytaj nowy felieton o odpowiedzialności, emocjach i stabilności w samorządzie.
Krzywe zwierciadło internetu: Jak nadinterpretacja słów niszczy dyskusję i rodzi fałszywe oskarżenia
To nie miał być temat kolejnego felietonu. Niemniej jednak natrafiłem na wystąpienie Dzikiego Trenera na temat „Gosiuk – Pihowicz Vs Dziki Trener. Próbują mnie uciszyć (dowody)”. I musze przyznać, że ogólne tezy zawarte w jego wypowiedziach są bezwzględnie trafne.
Gdy interpretacja wyprzedza intencję: Mechanizm fałszywych oskarżeń
Żyjemy w czasach, w których informacja potrafi rozchodzić się szybciej niż echo w górskiej dolinie. To niewątpliwy cud techniki i komunikacji – możemy wiedzieć, co ktoś powiedział niemal w tej samej chwili, w której to padło. Ale jest też druga strona medalu: równie szybko możemy uwierzyć w coś, czego dana osoba… wcale nie powiedziała. Mechanizm jest dość prosty. Ktoś formułuje myśl – czasem nieporadnie, czasem w skrócie, czasem ze zbyt dużym zaufaniem, że odbiorca dopowie sobie resztę. Zanim jednak pojawi się szansa na spokojną interpretację, pojawia się nagłówek, komentarz albo oburzony wpis w sieci. I nagle zamiast dyskusji nad treścią mamy dyskusję nad interpretacją, nad tym, co rzekomo miało się kryć za tymi słowami.
Dlaczego tak łatwo przeinaczamy słowa? Przyczyny zjawiska
Warto zadać sobie pytanie: dlaczego tak się dzieje?. Częściowo to efekt szybkości – nie mamy czasu na zastanowienie, bo żyjemy w rytmie natychmiastowych reakcji.
Emocje ponad spokojną analizą
Częściowo to efekt emocji – łatwiej nas poruszyć gniewem niż spokojną analizą. Ale jest w tym też coś, co dotyczy nas wszystkich: nasza własna skłonność do dosłuchiwania w cudzych słowach tego, co sami chcielibyśmy usłyszeć.
Zanim oskarżysz, zapytaj: Droga do zdrowej komunikacji
A może rozwiązanie jest prostsze, niż się wydaje?. Zamiast atakować od razu, zatrzymajmy się na chwilę i zadajmy pytanie: „Co naprawdę zostało powiedziane?”. Może się okazać, że emocje wynikają nie z treści, lecz z naszej interpretacji. Może dostrzeżemy, że druga strona wcale nie chciała powiedzieć tego, o co ją oskarżamy. Nie chodzi o to, by unikać krytyki. Krytyka jest potrzebna i bywa twórcza. Chodzi raczej o to, by krytykować to, co rzeczywiście zostało powiedziane, a nie nasze własne wyobrażenie o cudzych słowach. W świecie, w którym łatwo przykleić komuś etykietę, naprawdę wielkim gestem jest spróbować usłyszeć drugiego człowieka takim, jakim jest – a nie takim, jakim chcielibyśmy go zobaczyć w nagłówkach. To nie tylko chroni nas przed manipulacją informacją, ale przede wszystkim buduje zdrowsze relacje między nami. A może właśnie o to w całej tej komunikacji chodzi – żeby się usłyszeć, a tylko wzajemnie oskarżać.
Grzegorz Bebłowski
Doświadczony ekspert w dziedzinie zamówień publicznych, działający w branży od 2007 roku. Jako pełnomocnik Ogólnopolskiego Porozumienia Organizacji Samorządowych, przyczynił się do istotnych zmian legislacyjnych, co zostało docenione medalami i wyróżnieniami. Posiada solidne wykształcenie prawnicze i ekonomiczne z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego oraz Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.
Jako biegły sądowy i członek Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców i Biegłych Sądowych, publikuje artykuły i bierze udział w debatach branżowych, dbając o najwyższe standardy etyczne w swojej pracy.
Jako biegły sądowy i członek Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców i Biegłych Sądowych, publikuje artykuły i bierze udział w debatach branżowych, dbając o najwyższe standardy etyczne w swojej pracy.
Zapraszam do kolejnych felietonów:
Czy obywatel może zwolnić polityka? Koniec demokracji po wyborach
W biznesie zwalniamy za brak wyników. Dlaczego w samorządzie odwołanie polityka graniczy z cudem? Przeczytaj felieton o tym, jak odzyskać kontrolę nad władzą.
Wiecznie zajęci: Dlaczego permanentnie spóźniamy się na własne życie?
Kiedy polityka staje się teatrem, a obywatele widzami, największą cenę płaci państwo. Przeczytaj felieton o tym, jak polityka emocji niszczy reformy.
Kiedy polityka staje się teatrem, państwo schodzi ze sceny
Kiedy polityka staje się teatrem, a obywatele widzami, największą cenę płaci państwo. Przeczytaj felieton o tym, jak polityka emocji niszczy reformy.
Polska kultura narzekania: Dlaczego nie potrafimy mówić o sukcesach?
Polska kultura narzekania ma się świetnie. Dlaczego tak łatwo analizujemy porażki, a nie potrafimy cieszyć się z sukcesów? Przeczytaj nowy felieton.
Polityka nie jest od rządzenia. To największy problem państwa
Zmęczenie codziennym spektaklem politycznym nie wynika z ideologii, ale z braku skuteczności państwa. Polityka, zamiast rozwiązywać problemy, zaczęła je mnożyć. Dlaczego decyzje zastąpiono konferencjami prasowymi, a merytoryczne zarządzanie ustąpiło miejsca walce o wizerunek? Czas na radykalne rozdzielenie polityki od profesjonalnego rządzenia.